abone ol: Makale | Yorum

Üzüntü Kapını Çaldığında

0 yorum
Üzüntü Kapını Çaldığında

 

Hatırıma Boşluk’u ve de Kurda Dönüşen Kardeşim’i, Bir Problemle Ne Yaparsın kitaplarını getiren bir eser var masada: Üzüntü Kapını Çaldığında. Şekle şemale bürünmüş üzüntü, bir çocuğun kapısını ansızın çalıyor. Ve birlikte geçirmek zorunda oldukları vakitler başlıyor…

Üzüntünün yeşil, büyükçe bir hayalet gibi, somutlaştırılarak çizilmesi iyi geldi bana. Yüzü tabi ki gayet üzgün görünüyor. Çocuklara da duygularını bu şekilde canlandırmak hatta kitapta önerdiği gibi ona isim takmak iyi gelir mi, pedagoglara, psikologlara sormak isterdim.

Bir okur, eğitmen olarak en başta, bu fikir fena gelmedi gözüme. Üzüntü ile arkadaşlık, onu gezdirmek, onunla resim yapmak, sıcak çikolata içme fikirleri yetişkinler de kendini iyi hissetmediğinde onlara sunulan çeşitli seçenekler -ve bence biraz klişe, ben sıcak çikolatayı mutluyken içmeyi tercih ediyorum-.

 

Buna rağmen acaba bu üzüntü ile arkadaşlık çok alışılmış ve vazgeçilmez bir güne döner mi kurgu açısından diye düşünmedim değil. Yazar, sabah uyanınca artık üzgün hissetmiyorsan merak etme, ikiniz için de yepyeni bir gün başlar demiş ve kahramanımız küçük kızın yüzüne bir gülümseme kondurmuş. Böylece üzüntü ile yolları ayırmış. Sanırım yeterli bir çözüm bu.

 

Çocukların duygularını fark etmesi, onları tanımlaması, onlarla başa çıkabilmesi için önemli. Bunu yeri geldikçe dile getiriyorum. Ve yine yeri geldikçe, bunu yapan Duygularımı Fark Ediyorum serisini de öneriyorum. Benden hatırlatması.

Kitap muhtemelen okul öncesi çocuklar tarafından da anlaşılır. Fakat ben 5+ kategorisine ekliyorum. Biraz daha soyut olması, mevzunun üzüntülü olması sebebiyle:) Şimdiden iyi okumalar.

 

 

Üzüntü Kapını Çaldığında

When Sadness Comes To Call

Yazan ve Resimleyen: Eva Eland

Martı Çocuk, 5+

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: